Indonesië 2

maandagavond, 17:21, in Nederland begint de week net weer en de eerste aanvragen, lastige vragen, maar ook positieve berichten stromen weer binnen. Na een lang rit, hoewel de helft minder lang als die van gister, wel 20x keer zo hels, zit ik op het terras in een dorpje dat uit een filmset lijkt weg getrokken. Met, jawel, Wifi, mijn ipad en een biertje. Morgen vertrekken we weer vroeg in de ochtend, dit keer gaat de reis naar de Ijen krater. Om 4 uur vertrekken we en dat maakt het de 5e dag op rij dat we midden in de nacht op staan. In een ritme zitten we dus nog niet echt. Nu werd ons net ook nog tussen neus en lippen een aanbod gedaan om ‘the blue fire’ te gaan bekijken. Een fenomeen dat maar op 2 plekken in de wereld te zien is. Hier in de Ijen krater, en op Costa Rica. Vanochtend kosste het nog 200.000 R per persoon, maar net kregen we het dan stiekem voor 100 pp aangeboden. En ik maar denken dat er hier geen kwaad in de mensen zat. Maar enfin, dan moeten we om 1 uur opstaan. Dat wil zeggen, deze nacht, dus helemaal geen nacht, en 5 uur lang boven op de berg rond lopen om daarna weer 8 uur lang te reizen naar Bali.

Het is ons de afgelopen dagen al pijnlijk duidelijk geworden dat we redelijk oud zijn. Zelfs de mensen waarvan we dachten dat ze richting onze leeftijd zouden zijn blijken toch 7 jaar jonger te zijn. Gister grapte Roel, ‘i’m getting to old for this.’ Zonder voorbereid te zijn op de tegen reactie van een 26 jarige gast uit Parijs. ‘Don’t worry, I’m not that old and I can’t feel my legd anymore. I thought you guys were actually pretty flexible.’

Auwch.

Vannacht dus de Bromo bezocht, ik als eeurwige regelnicht, kreeg het natuurlijk wel regelmatig naar mijn hoofd, en ik moet zeggen dat ik zelf ook af en toe wel in mijn broek deed als ik me bedacht dat het dit misschien allemaal niet waard zou zijn. 10 uur in een redelijk krap busje dat met 100 langs alle mogelijke voortuigen sjeest om vervolgens nog 2,5 in een busje te zitten welke bijna uit elkaar valt en serieus, de berg ongeveer 20x bijna achteruit leek af te rijden omdat de motor het begaf. Ja, ik moet toegeven ik heb aan PW en Marjn gedacht. En aan ons in de parkeergarage wanneer we de berg met onze polo niet opkwamen. Misschien ligt dat aan ons, want serieus, deze auto’s, busjes, als je het zo uberheabut nog mag noemen.., Misschien een idee voor een 2e business, chiptuning mini busses.

Rond een uur of 4 arriveerde we met een gare jeep, ook hier werden we wederom ingehaald door alle andere jeeps die waarschijnlijk een uur later waren vertrokken, boven aan het viewpoint. We moesten nog 10 minuten lopen en daar zou het uiteindelijk dan allemaal gaan gebeuren. De sunrise van de bromo.
Een ander gedeelte van de groep koos ervoor om de bromo zelf op te lopen en vanuit daar de zonsopgang te bekijken. Zoals bij iedere toeristen trekpleister stroomt het langzaam vol en merk je na een half uur dat iedereen lichtelijk onrustiger wordt. Alle neuzen staren in eerste instantie richting het doel, en draaien dan langzaam naar het punt waar de zon op komt. Mensen fotograferen mensen, selfies worden gemaakt, bergen worden gefotografeerd en uiteindelijk zie je alleen maar zwarte schermen.

Wij belsuiten in eerste instantie gewoon te wachten, en te kijken, al is het naar een zwart gat, iedere minuut verschijnt er ietstje meer.

EEn daar verschijnt eerste de zon, welke zorgt voor een prachtige lucht in verschillende
kleurpaletten, en uiteindelijk worden de vulkanen steeds iets meer zichtbaar.

HHet was werkelijk machtig, en prachtig. Ook wij kunnen het niet laten en schieten er op los. We verlaten de menigte en volgen een spoor door het hoge gras en komen uiteindelijk uit op een perfecte plek met een eindeloos uitzicht. Het is werkelijk fenomenaal. En jaa, dus worth it.

Na ongeveer 2 uur rijden we door naar de onderkant van de Bromo. Een nieuw avontuur en ongelooflijke ervaring wacht op ons, het is al licht, maar de wolken die we net van bovenaf bewonderde hangen nog boven het stoffige plateau. Het voelt alsof we in een film van Mad Max rijden. We scheuren door het stof en worden uiteraard weer ingehaald Dit keer niet alleen door jeeps, maar ook door paarden, motors, en scooters waar hele gezinnen op zitten om zich met z’n alle te situeren achter een kraampje om de toeristen straks tshirts en water te verkopen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s