Indonesië 1

We smoked so much pod at highschool..

Ik spits mijn oren en kijk om me heen. Voor me staat een bakje net gefrituurde gezoute nootjes, er rijden continu riksja’s voorbij. De een met motortje waardoor hij een stuk sneller voorbij komt dan zijn 65 jarige buurman die voor z’n leven trapt om de 2 iets wat uitgezette Hollandse dames met te korte broekjes voor uit te krijgen. Gister hadden we nooit verwacht dat we hier zouden terecht komen. We kwamen na een lange reis aan in Jakarta, ik had een hotel geboekt vlak bij het vliegveld omdat we de dag erna weer vroeg door zouden vliegen. Een groot hotel met zwembad, 24/7 restaurant, bar etc. Toen we eenmaal op onze kamer gedouched en wel de receptie belde bleek dat alcohol toch ook in grote hotels niet zo normaal was. ‘Het klonk alsof ik vroeg om iets dat echt niet door de bocht kon, beer? Noo No alcohol’ zei Roel. Hij belde de roomservice en een uur later stond ons bed gevuld met heerlijke gerechten én een ice tea + een mokka advocado shake.

Eindelijk echt eten, want welk continent je ook bezoekt en hoe goed de vliegtuig chef ook z’n best doet, na 5x een dienblad vol met vluchtvoedsel te hebben weg gewerkt wint de non alcohol het goed voedsel het uiteindelijk toch van het onbeperkt gratis gin tonics om je mond mee te spoelen.

Vrijdag ochtend vertrekt het vliegtuig meteen door naar Jogjakarta. We worden vriendelijk ontvangen door onze gastheer en besluiten toch even een dutje te doen voordat we de stad in gaan om de jetlag geen kans te geven. Onze kamer, 3m2, bruin, een bruin opgemaakt Bed met hier en daar een zevervlek van de vorige bezoeker, een tv die bijna van de muur valt en een badkamer waar de douchekop letterlijk boven de wc hangt. ‘Oh wauw’ Roel kijkt me aan, ‘en dit heb jij geboekt?’ De ingang van de kamer bevindt zich ongeveer 1 meter van de lobby, ofwel plek waar heel het gezin zich 24 uur bevindt. ‘Hier wordt zeker niet geneukt’ en hij kijkt me lachend aan. Vandaar dat ik schat dat de vlek geen zaad was van de vorige bezoeker, of ze moeten hebben gekikt op het feit dat de familie alles hoort en eventueel ook ziet wat er in de kamer gebeurd.

Als klapper op de vuurpijl wordt ons vriendelijk verzocht om géén alcohol mee te nemen naar de kamer.

Pluspunt, geen alcohol zou de redding voor mijn buik kunnen zijn aangezien we hier gemiddeld 5x per dag zullen eten.

2,5 uur laten worden we wakker. Het bed ligt in ieder geval heerlijk. En ookal fungeert uiteindelijk niet de douche (want daar komt geen water uit) maar de straal waar Indonesiërs hun kont mee schoonmaken, als middel voor Roel om zich te wassen, we stappen vol goede moed fris de deur uit.

Het is een heerlijke tempratuur. Roel heeft me deze zomer de bijnaam Diana Woei gegeven dus vraagt hij me regelmatig hoe het is gesteld met de luchtvochtigheid. Tussen de brommers, auto’s, bussen en riksja’s door slenteren we naar dé straat van jogjakarta: Jl malioboro. Hier zou het allemaal te doen zijn: de straat is breed aan de buitenkanten zijn er honderden winkeltjes, afgewisseld met af en toe en macdonalds of KFC waar de portieren zelfs worden gebruikt door indo’s die hun spullen aan de man proberen te brengen. Direct aan deze ‘etalages’ loopt de stoep en het pad waar de riksja’s en koetsen met paarden de miljoenen mensen door de stad op vervoeren. In de midden de ‘gewone’ weg, met ongeveer 400 scooters per min en 7rijen voor een stoplicht naast elkaar is het nog lastig om over te steken op een zebrapad.

In een zijstraat van de Malioboro ligt de Legian, een restaurant met een groot terras vol bomen en uitzicht op de straat. Vanaf 5 uur zou het langzaam vol stromen en hoe kan het ons ook anders trekken: ze zouden bier verkopen. Het is half 4 en we nemen plaats, we bestellen iets te eten en genieten van ons welverdiende eerste biertje. Heerlijk, de vakantie is begonnen!
Op het moment dat we onze 2 e slok nemen krijg ik een sms’je: merel, internet ligt eruit en ze kan al heel de dag niks. Roel krijgt het moment dat de WiFi aangaat een hele reeks boze berichten dat een site offline ligt.. Leuk he, een eigen zaak. We kijken elkaar aan en proosten. Och ja, wat is die 10 minuten nu even op 3 weken.

Gelukkig lost alles zich uiteindelijk op en kunnen we verder met het uitzoeken van de volgende stop en het boeken van een Tour naar de borobudur en prambanan.

In mijn reisgids lees ik iets over de ViaVia, ik weet dat deze van een Belg is, we hebben er in Antwerpen ooit gegeten en zijn er zelfs in Buenos Aires ook geweest. Voor een drankje? Klinkt leuk.

We betalen 15 euro voor 2 gerechten en 3 halve liters en gaan voldaan opzoek naar een vervoersmiddel. Uiteraard kiezen we ook voor een Riksja. Een iet wat oudere man biedt zich aan en we stappen in. Het past maar net en dat maakt het bijna onomkoopbaar dat Roel een arm om mij heen slaat. Het is hier niet gewenst om elkaar aan te raken en te kussen in het openbaar, maar nu krijgen we gelukkig toch even de kans.

We laten ons vervoeren en kijken onze ogen uit, een half uur zijn we onderdeel van de gekte en worden we ingehaald door honderden andere. Wat een ervaring, je voelt je zo klein, continu zien we nieuwe dingen, het is net een karretje in een Efteling attractie.

Na een half uur naderen we zo te zien steeds meer de juiste buurt. Overal verschijnen Bintang borden en hier en daar hangt zelfs een Smirnoff bord aan de gevel. Prawirotaman, dat is onze buurt voor vanavond. Uiteraard gepaard met hordes toeristen (een stuk of 100) maar er zijn live bandjes en restaurantjes dus dat is perfect voor in het weekend.

Op de weg naar huis schuiven we nog aan bij een lokaal eetkraampje en eten we samen met Javanen voor 1 euro nog een typische maaltijd.

Nu slapen en op naar de tempels!

03:30 gaat de wekker, de gezamenlijke Tour was vol dus we hebben een Prive chauffeur die ons vandaag overal naar toe brengt. De tempels zelf waren bijzonder indrukwekkend, de verhalen erachter kun je vinden op Wikipedia 🙂

Het blijft ongelooflijk hoe dit soort architectuur vroeger gerealiseerd werd en hoe de natuur het na zoveel jaar in een klap nog kan verwoesten. (Een groot gedeelte van de prambanan tempel is verwoest bij een aardbeving in 2006)

2 jonge leerlingen van een jaar of 14 leidde ons rond en vertelde on gebrekkig Engels meer over de 3 hoofd tempels en hun ‘voertuigen’. Erg bijzonder!

Zaterdags zijn we in de avond bij een lekker restaurant gaan eten en zondags bestaat de dag uit overleven. Wie denkt dat vliegen eng en gevaarlijk is die zou de afgelopen 11 uur op de plek gezeten moeten hebben van de 2 Nederlandse meisjes voorin in dit minibusje. Met 100 km per uur rijdt hij continu tussen alles door wat hij tegenkomt en rijdt hij 80% van de tijd aan de verkeerde kant van de weg. Het is nog net die dat hij punten scoort voor iedere scooter die hij aan de kant beukt maar laten we zeggen dat ik blij ben met mijn plek op de 3e rij, waar ik net niet over de zitting voor me heen kan kijken.

Nog een paar uur en dan staan we boven op de Bromo vulkaan. Als we er niet in liggen tegen die tijd…

Wc’s
Waterpijp
Tunesiërs

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s